De hittegolven, branden en extreme droogte deze zomer hebben veel kiezers doen inzien dat er iets moet gebeuren. Toch blijven veel politici oorverdovend stil. (The Guardian)
Franse kiezers worden geconfronteerd met ‘stilzwijgen van sommige politici en ontoereikende verklaringen of demagogie van anderen’, aldus Le Monde. De krant waarschuwt dat ‘besluitvormers aan zowel de rechter- als de linkerkant aan geloofwaardigheid inboeten’. Mensen willen ‘een politieke boodschap die zich vertaalt in actie en licht werpt op de toekomst’. De kloof tussen ‘het toegenomen bewustzijn van de crisis onder burgers en het gebrek aan inzet van hun gekozen vertegenwoordigers om deze aan te pakken’ zal leiden tot toenemende frustratie en woede.
Uit een Ipsos-peiling van half juli onder Franse kiezers bleek dat milieubescherming 12 punten hoger op de prioriteitenlijst stond dan in juni, en nu de vierde grootste zorg is na wat het onderzoeksbureau omschreef als ‘een eerste echte ervaring met hoe de hel van een aanzienlijk warmere wereld eruit zou kunnen zien’.
Activisten van de Britse Labour-partij maken zich zorgen dat de regering geen grote politieke druk op dit gebied uitoefent, terwijl de gevolgen steeds zichtbaarder worden en kiezers er steeds meer van overtuigd raken dat actie nodig is. En hoewel Friedrich Merz deze week zei dat actie nodig is om ‘klimaatverandering in te dammen en ons aan te passen aan de gevolgen’ (maar niet ten koste van de Duitse industrie), is hij er de hele zomer van beschuldigd het onderwerp te ontwijken uit angst de klimaatsceptische, extreemrechtse AfD te steunen.
Er zijn natuurlijk uitzonderingen, zoals de de Spaanse premier Pedro Sánchez die al langer waarschuwt dat ‘klimaatverandering dodelijk is’, en de linkse presidentskandidaten Jean-Luc Mélenchon en Raphäel Glucksmann. Volgens Mélenchon eist de klimaatcrisis dat ‘we alles zullen moeten veranderen – de manier waarop we leven, de manier waarop we produceren, de manier waarop we handelen’.
Volgens Jean Jouzel, een ervaren Franse klimatoloog heeft de politieke klasse in het algemeen ‘zich simpelweg nog niet beziggehouden met de realiteit van de opwarming van de aarde. Ze moeten het rechtstreeks aanpakken.’ Volgens hem is het probleem dat ‘politici in de korte termijn leven. Hun horizon is het voorkomen van schade tijdens hun ambtstermijn’. Daarnaast hebben politieke polarisatie en angst voor de stijgende kosten van levensonderhoud leiders in heel Europa het zwijgen opgelegd, doordat populistische en extreemrechtse partijen groene wetten met succes afschilderen als een ‘ideologisch mantra’ en een straf van de elite voor ‘gewone werkende mensen’.
Kortom, gevestigde politici durven de klimaatcrisis nog steeds niet aan te pakken omdat ze bang zijn stemmen te verliezen.
