Tunesië probeert af te komen van zijn energieafhankelijkheid door in te zetten op de verkeerde maatregelen, zo pleiten Saber Ammar en Hamza Hamouchene, twee onderzoekers van het Noord-Afrika Programma aan het Transnational Institute in Londen.
De regering wil concessies voor projecten geven aan vijf buitenlandse multinationals die hiervan profiteren en ondertussen de kosten afwentelen op de Tunesische bevolking. De Elektriciteits- en Gasfederatie (EGF) hield daarom in april een spoedpersconferentie over de plannen van het parlement. Daarin werd uitgelegd dat de STEG, het Tunesische staatsbedrijf voor elektriciteit, hiermee gereduceerd wordt tot netbeheerder, terwijl de elektriciteitsproductie wordt uitbesteed aan buitenlandse bedrijven.
Volgens het Tunesisch Economisch Observatorium profiteren de multinationals ook van uitgebreide belastingvrijstellingen en stabilisatieclausules die de fiscale soevereiniteit van Tunesië ondermijnen. Er zou geen sprake zijn van zinvolle technologieoverdracht, zwakke lokale integratie en beperkte werkgelegenheid. Ook kunnen de koolstofkredieten die projecten genereren in handen komen van de multinationals in plaats van in publiek bezit te blijven.
Zelfs voordat de concessies het parlement bereikten, was er al bezorgdheid over de overdracht van CO2-kredieten aan particuliere projectontwikkelaars waarmee ze toegang krijgen tot internationale subsidieprogramma's. Vorig jaar organiseerde de EFG daarom stakingen. Toch werden de concessies aangenomen, wat leidde tot publieke woede en ontslag van een hoge ambtenaar van het Ministerie van Industrie om de gemoederen te bedaren.
Volgens Ammar en Hamouchene klinkt de rechtvaardiging van de regering dat de concessies nodig zijn om het energietekort te verminderen en de afhankelijkheid van Algerijns gas te verlagen redelijk, maar berust die op een selectieve interpretatie van de cijfers en een bewuste beperking van wat als een oplossing telt. Volgens de auteur is de energiecrisis in Tunesië reëel, maar de oplossing ligt niet in de verdere privatisering van publieke middelen onder buitenlands beheer en neokoloniale plannen.
Ze pleiten voor een reeks fundamenteel andere keuzes: publieke controle over energieproductie en -distributie, echte technologieoverdracht, investeringen in binnenlandse industriële capaciteit, een verschuiving in het consumptiepatroon door middel van energie-efficiëntie en openbaar vervoer, en regionale samenwerking die soevereiniteit opbouwt in plaats van de afhankelijkheid te vergroten.
De transitie moet plaatsvinden op de voorwaarden van de Tunesiërs, met publieke controle, democratisch toezicht en een werkelijk inclusieve ontwikkeling, gebaseerd op de behoeften van velen, niet op de winstmarges van enkelen, zo besluiten ze hun betoog.
Bron: Al Jazeera
