De natuur was altijd onze grootste bondgenoot, ook in het opnemen van enorme hoeveelheden van onze uitstoot van CO2. Maar hoe lang nog? Wetenschappers, zoals Tom Harris, beargumenteren, dat de natuur (bossen, boden, poolgebieden, oceanen…) bij verdere opwarming in plaats van een buffer en nieuwe bron worden van CO2 uitstoot.
Conclusie uit een rapport van Dr. Tom Harris:
‘We kunnen er niet op vertrouwen dat de natuur permanent 50% van onze menselijke uitstoot zal blijven opnemen. Overal waar we kijken, lijdt de natuurlijke wereld hieronder, en ze laat haar ongenoegen zien door van een koolstofput te veranderen in een koolstofbron. Het beschermen van bestaande koolstofvoorraden is van vitaal belang. Het herstellen van aangetaste en gedegradeerde ecosystemen is minstens zo belangrijk.
Het smelten van de permafrost, met de enorme en langdurige uitstoot die daaruit voortvloeit, is van het allergrootste belang. Elke hoop dat netto-nul, zelfs als dat wordt bereikt, de temperaturen zou kunnen stabiliseren, zal afhangen van de toestand van de permafrost in de wereld op het moment dat netto-nul wordt bereikt én van de temperatuur die dan is bereikt. Op ons huidige traject, waarbij in de eerste helft van de tweede helft van deze eeuw een temperatuurstijging van 3 °C wordt bereikt, lijken de kansen om een onbeheersbare verdere temperatuurstijging te voorkomen inderdaad uiterst klein.
Trajecten om netto-nul te bereiken, resterende koolstofbudgetten en veel van de Nationally Determined Contributions (nationaal vastgestelde klimaatbijdragen) die afhankelijk zijn van herbebossing en natuurbescherming, komen ernstig in gevaar naarmate de opwarming voortduurt.
Het Noordpoolgebied springt eruit als een bijzonder belangrijk gebied. Het bevat enorme hoeveelheden koolstof die in de permafrost zijn opgeslagen en die vrijkomen naarmate de temperaturen stijgen. Het beschikt over bossen die van zeer groot belang zijn voor het opnemen van koolstof en over sneeuw- en ijsbedekking die zonlicht terug de ruimte in reflecteert (albedo).
Inspanningen om dit milieu te beschermen, misschien zelfs met controversiële technologieën voor het aanpassen van de hoeveelheid zonnestraling die de aarde bereikt, moeten krachtig worden onderzocht, gefinancierd, ontwikkeld en toegepast.
De natuur is geen statische opslagplaats; ze is een dynamische biologische motor. Als we haar temperatuurstijging voorbij +2 °C duwen, verandert een onmisbare bondgenoot in een belangrijke bron van voortdurende verdere opwarming.'
Bron: https://drtomharris.substack.com/p/the-inversion-hazard-when-carbon
