Pieter Derks hield in zijn wekelijkse gesproken column een betoog over het gebrek aan aandacht voor de klimaatcrisis. Zijn slotzinnen slaan in als een bom:
Ik vrees dat we over 30 jaar verbijsterd zullen terugblikken.
Hoe het toch kon dat in die cruciale jaren '20,
al die waarschuwingen in de wind werden geslagen.
Al die signalen werden genegeerd.
Al die kansen bleven liggen.
Omdat de populisten ons hadden doen geloven,
dat het echte gevaar op een stretcher in Ter Apel lag.
Of in een regenboogzebrapad verstopt zat.
Terwijl ze zelf langzaam het fundament,
onder de samenleving vandaan trokken.
En de wereld in zoveel chaos stortten,
dat we de tijd niet meer hadden,
om nog over de toekomst na te denken.
Vandaar dat ik het toch nog eens wil proberen.
Midden in deze verkiezingscampagne,
namens mijn 70-jarige zelf.
Die zich straks de haren uit het hoofd trekt.
Omdat we allemaal hadden kunnen zien aankomen wat er stond te gebeuren.
Mag het misschien óók weer over het klimaat gaan?
Niet omdat het allemaal verloren is.
Maar juist omdat we het ons niet kunnen permitteren,
om het op te geven.
Bron:
