In een lezenswaardige post op Linkedin beschrijft Michael Renssen hoe hij ervan schrikt dat mensen maar blijven schrikken van voorspelde consequenties van de klimaatcrisis. Renssen, mede-initiatiefnemer van de Alliantie voor de Toekomst schrijft:
'Ik schrik ervan.' Dat zegt een medewerker van Rijkswaterstaat op NOS.nl bij het zien van de extreem lage waterstand van de Rijn. In juli stond de rivier nog nooit zo laag. De Zwitserse gletsjers verdwijnen in hoog tempo, waardoor steeds minder smeltwater onze kant op komt. Wat in de winter valt, stroomt in het voorjaar alweer naar zee.
'Ik schrik ervan', zeiden mensen ook toen eind juni recordtemperaturen werden gemeten. Ongezond warm, met name in steden als Parijs, waar de hitte opnieuw levens eiste. En dat was nog maar juni. Juli warmt verder op en augustus moet nog komen. Het zou mij niet verbazen als we deze zomer op meerdere plaatsen de veertig graden passeren, gevolgd door vertrouwde berichten over gezondheidsproblemen en extra sterfte.
Daar tussendoor komen waarschijnlijk de stortbuien. Windhozen, hagel en hoeveelheden regen waarvoor riolen en afvoerputten niet zijn ontworpen. Straten lopen onder, kelders stromen vol en ergens wordt een woonwijk tijdelijk een rivier. De media spreken van noodweer, gedupeerden leveren hun bonnetjes in bij de verzekeraar en zodra de zon weer schijnt, gaat het leven verder.
Tot de volgende schrik.
Misschien is het dan een bosbrand die vakantiehuisjes op de Veluwe bedreigt. Of natuurgebieden in Zuid-Europa die wekenlang in brand staan. Daarbij verschijnen steevast ook mensen die verklaren dat het vroeger - honderden miljoenen jaren geleden - nog veel warmer is geweest, dus die klimaatopwarming? Alsof dat een geruststellende mededeling is voor iemand die zijn huis, bedrijf of leefomgeving in rook ziet opgaan.
Het terugkerende patroon is inmiddels duidelijk. We behandelen iedere gebeurtenis als een afzonderlijke calamiteit. Een lage rivierstand. Een hittegolf. Noodweer. Een overstroming. Een bosbrand. Iets onverwachts waarvan we schrikken, waarna we opruimen, herstellen en terugkeren naar normaal.
Alleen bestaat dat normale klimaat niet meer.
Vrijwel alles wat nu gebeurt, is tientallen jaren geleden voorspeld. Dit waren de gevolgen van een samenleving die fossiele brandstoffen bleef verstoken, de landbouw steeds intensiever maakte en elke vorm van consumptie ging beschouwen als een verworven recht - om nooit meer af te staan. We wisten wat er zou gebeuren. We wisten waardoor het kwam. En we wisten wat nodig was om het af te remmen.
Dat het klimaat verandert, is dus niet het schokkendste. Maar dat wij iedere voorspelde consequentie opnieuw als een verrassing blijven beleven, dáár schrik ik nu van.
Aldus Michael Renssen: https://lnkd.in/eVQeUGnG
Foto: Nieuwsblad Transport nt.nl
