Dat vraagt Mark Boode zich af op Linkedin. Hij schets een dystopisch beeld van 2050 waarin de aarde verduisterd wordt door de ongekende hoeveelheid bosbranden die het gevolg zijn van klimaatverandering. De foto is van nu, een beeld vanuit de trein in Spanje, en is een voorbode van wat ons te wachten.
Hij schrijft:
Het zorgde voor een enorme mix van gevoelens, maar vooral: vragen.
❓ Hoe kan het dat weet ik hoeveel deskundigen het woord voeren over het voorkomen van droogte en bosbranden, en dat het tegengaan van klimaatverandering niet in het rijtje oplossingen voorkomt?
❓ Hoe kan het dat iedereen die is voorgespiegeld dat klimaatverandering onzin is, zich niet gigantisch bedrogen voelt?
❓ Dat we niet beseffen dat sproeiverboden, vaarverboden, misoogsten, etc. gigantisch veel geld gaat kosten? Dat grote vervuilers de winsten opstrijken maar de gewone man de rekening mag betalen?
❓ Hoe kan het dat scholen de enorm vervuilende digitalisering en AI prioriteren boven duurzaamheid?
❓ Hoe kan het dat scholieren dit onderwijs niet met wekenlange stakingen volledig plat leggen?
❓ Hoe kan het dat de klimaatbeweging zo enorm hard moet werken om zo ontzettend weinig in gang te zetten?
❓ Hoe kan het dat we zo enorm kunnen genieten van de natuur, maar er zo weinig zorg voor dragen?
Hebben we het opgegeven? Hebben we zo weinig vertrouwen in onszelf? Hebben we niet door dat we alle vervuilende technologie met ons gedrag zélf gecreëerd hebben en dat wij dus zélf de oplossing al lang in huis hebben?
Ik zou willen dat ik een megafoon had die met miljoenen decibellen in één schreeuw de hele wereld kon bereiken. Ik zou wekenlang door de roeptoeter één boodschap herhalen, tot iedereen door ondraaglijke oorpijn toe zou geven: Ga aan de slag, los het op!
