De Konyavallei in Turkije, bekend om zijn uitgestrekte mais-, graan- en bietenvelden, is enorm belangrijk voor de voedselvoorziening in het land. Door verdwijnend grondwater ontstaan er echter steeds meer grote zinkgaten.
Konya ligt in een gesloten bekken, waardoor de rivieren en het grondwater die het gebied voeden, nooit de zee bereiken, maar zich verzamelen in een reeks meren. Het grondwater is cruciaal voor het gehele watersysteem van deze landbouwregio en houdt het zachte karstgesteente in de bodem in evenwicht. Maar zonder dit grondwater verzwakken deze structuren snel.
Door klimaatverandering heeft Turkije last van grote droogte en in het gesloten bekken zijn boeren al jarenlang afhankelijk van ondergrondse putten om hun velden te bewateren. Een groot deel van de putten is illegaal gegraven volgens onderzoek van het Wereld Natuur Fonds (WWF) Turkije. ‘In 2014 constateerde WWF Turkije dat er sprake was van 50% overconsumptie van het beschikbare water. We noemen dat de waterbalans. Je hebt de beschikbaarheid van water, dan heb je de vraag, en er was al sprake van overconsumptie, voornamelijk door de illegale putten," aldus Eren Atak, programmamanager zoetwater bij WWF Turkije. ‘De zinkgaten vormen nu de laatste fase van het hele verhaal. Ze zijn nu zichtbaar, maar ze waren al veel eerder zichtbaar, [alleen] niet als zinkgaten.’
Zinkgaten zijn altijd al een kenmerk van de Konya-vlakte, maar hun aantal is de laatste jaren snel toegenomen. Pas toen ze vlak naast dorpen en snelwegen ontstonden, begonnen mensen zich bewust te worden van het gevaar. De manier waarop lokale boeren met de zinkgaten omgaan, kan het probleem verergeren omdat het zelf dichtmaken ervan de instorting kan herhalen, aldus zegt Arık, hoofd van de afdeling Geologische Techniek aan de Technische Universiteit van Konya.
In de jaren 60 introduceerden de Turkse autoriteiten landbouwbeleid voor waterrechten, maar dit beleid is verouderd en niet aangepast aan de huidige waterproblemen. Zo zouden boeren andere gewassen moeten verbouwen, zoals druiven of inheemse tarwevariëteiten, die tot een gezonder ecosysteem leiden en de uitputting van het grondwater vertragen. ‘Ik geef de boeren nooit de schuld. Ik geef de lokale gemeenschappen nooit de schuld. Ze zijn immers opgegroeid in een traditioneel systeem: visserij, bosbouw, landbouw. En het is de taak van de overheid om te plannen, te informeren, te begeleiden, stimulansen te bieden en alles,’ zegt Atak.
Hij voegt toe: ‘[De boeren] zijn zich bewust van wat er gaande is. Ze maken zich zorgen. Maar uiteindelijk is dit hun inkomen. Ze zijn afhankelijk van de oogst; om te kunnen oogsten, moeten ze deze putten graven en water halen. Dus ik denk dat het een voorbeeld is van de tragedie van de meent.’
Bron: BBC
