'Steeds als er foto's worden getoond van opgedroogde rivieren, verdorde weiden en historisch lage waterstanden, verwijst er wel iemand naar de zomer van 1963 of 1976. Of elk ander jaar waarin opa zweette. Alsof een enkele hete zomer van 60 jaar geleden te vergelijken valt met de systematische verwarming van een heel continent.' Dat schrijft de Duitse transitiedeskundige Daniel Mautz op Linkedin.
'Opa's zomer van 1963 legde geen kerncentrales op de Donau stil omdat er geen koelwater meer was. Opa's zomer leidde er niet toe dat meer dan 100 steden en dorpen in Hongarije water moesten rantsoeneren. Opa's zomer droogde de Rijn bij Emmerich niet zo erg uit dat je bijna naar de overkant kon lopen.
Keulen rapporteert een waterstand van 67 centimeter. Nieuw dieptepunt. De Loire is in Frankrijk praktisch verdwenen. De rivier de Po in Italië wordt geteisterd door een algenplaag. Engeland noteerde de droogste juli sinds 1863. Niet sinds 1963. Sinds 1863. Negentien graafschappen kregen in juli praktisch geen regen.
Dit zijn geen uitzonderingen. Dit is de klimaatcatastrofe die door wetenschappers werd voorspeld. En het gebeurt niet selectief, het gebeurt allemaal tegelijkertijd. Van Wales tot Hongarije, van Nederland tot Italië. Hele rivierlandschappen veranderen in steppen, scheepvaartroutes worden onbegaanbaar, de watervoorziening stort in.
Wie dit vergelijkt met opa's anekdote verwart het weer met het klimaat. Of doet het expres. Het fossiele verhaal van de 'normale hete zomer' werkt alleen als je je niet in de feiten verdiept.
Opa kon de zomer van 1963 nog als uitzondering beleven. Wij zullen zomers als deze als het nieuwe normaal moeten accepteren. En feiten niet langer met anekdotes proberen te weerleggen.'
Aldus Daniel Mautz: https://lnkd.in/ejDWZPcC. Hij linkt door naar de Tagesspiegel, waar onderstaande foto's van het Engelse Stonehedge in staan: links toen, rechts nu.
