De klimaatwetenschapper Daniel Swain, specialist in onder meer natuurbranden, plaatste op BlueSky een interessant ‘draadje’ over de verwoestende natuurbranden die op uiteenlopende locaties in de wereld rondrazen. Hieronder de vertaling van zijn belangrijke conclusies.
'De afgelopen weken is er een opvallende toename geweest van grote, zeer intense en zich snel uitbreidende natuurbranden op meerdere plaatsen op het noordelijk halfrond. Deze branden doen zich voor in uiteenlopende klimaten en ecosystemen, maar ze hebben allemaal één belangrijke overeenkomst.Veel van deze branden, van Brits-Columbia tot Zuid-Frankrijk, hebben zich uitzonderlijk gedragen, zelfs wanneer de omgevingswind relatief zwak was. Dat kwam grotendeels door de ontwikkeling van diepe pyroconvectie: krachtige opstijgende luchtstromen die door de hitte van de brand zelf worden veroorzaakt, in sommige gevallen zelfs leidend tot volledig ontwikkelde onweersbuien die door het vuur zelf zijn ontstaan.
Het is waar dat uitzonderlijke hitte en droogte niet altijd leiden tot extreme uitbraken van natuurbranden. Maar zulke omstandigheden verhogen de bovengrens van wat mogelijk is in een opwarmende wereld aanzienlijk. En soms, zoals nu gebeurt, wordt dat verhoogde risico werkelijkheid.Zoals altijd is het volledige beeld complex. Klimaatverandering is zeker niet de enige factor die in deze regio's een rol speelt. Maar het is wel een steeds belangrijkere bijdrage aan het ontstaan en de ernst van deze branden. Bij sommige van deze uitzonderlijke branden is klimaatverandering waarschijnlijk zelfs de belangrijkste drijvende kracht.
In Frankrijk en Spanje heeft de huidige golf van natuurbranden al geleid tot de grootste evacuatie sinds de Tweede Wereldoorlog (sinds Duinkerken) en de grootste evacuatie ooit in vredestijd: meer dan 300.000 mensen moesten hun huizen verlaten. Er lijkt bovendien sprake te zijn van grootschalige schade aan gebouwen, ook in voorstedelijke woongebieden, al is de schade nog niet volledig vastgesteld.De manier waarop natuurbranden zich ontwikkelen verschilt sterk per ecosysteem. Daarom is voorzichtigheid geboden bij het doen van algemene uitspraken. Maar juist daarom is het zo opmerkelijk dat er tegelijkertijd zo een ernstige brandactiviteit plaatsvindt in zulke uiteenlopende regio's en ecosystemen.
De opvallende samenloop van recordhoge temperaturen, extreme droogte en/of een uitzonderlijk geringe sneeuwbedekking met deze natuurbranden is geen toeval. Het wetenschappelijke bewijs dat klimaatopwarming leidt tot steeds extremere omstandigheden die natuurbranden bevorderen, én tot steeds extremere natuurbranden zelf, is overtuigend.'
Daarom kunnen we zulke extreme natuurbranden misschien maar beter klimaatbranden noemen, zoals eerder gemeld op klimaatjournaal.
