Dat schrijft Wim-Heerke Spronk van de Green Structures Group vanuit zijn vakantieadres in Zuid-Europa op Linkedin. Er geldt daar code rood en hij ziet aan de horizon de rookpluimen opstijgen: 'Het is een vreemde tegenstelling: De schoonheid van de natuur en tegelijkertijd de verwoestende kracht waarmee diezelfde natuur in enkele uren kan veranderen in een zwartgeblakerd landschap.
Wat mij het meest raakt zijn de mensen achter deze tragedie. Twee brandweerlieden kwamen om het leven tijdens hun gevecht tegen het vuur. Mensen die hun eigen leven op het spel zetten om dat van anderen te beschermen. Een wijnboer zag zijn levenswerk, opgebouwd over generaties, in enkele uren in vlammen opgaan. Zulke verhalen staan niet op zichzelf. Ze zijn de menselijke kant van een ontwikkeling die zich wereldwijd steeds vaker en steeds heviger manifesteert.
En toch blijven we het debat voeren alsof klimaatverandering nog een kwestie van geloof of mening is. Terwijl de wetenschap al jaren laat zien dat een opwarmende aarde leidt tot langere hittegolven, extremere droogte en daarmee een veel grotere kans op onbeheersbare natuurbranden, blijven we wereldwijd onvoldoende handelen. De gevolgen zijn allang zichtbaar. Alleen al dit jaar is in Spanje ongeveer 100.000 hectare natuur afgebrand en ook in Frankrijk gingen tienduizenden hectares ter grootte van zes keer Parijs verloren. Dat zijn geen abstracte cijfers, maar complete ecosystemen, landbouwgrond, woningen, bedrijven en levens die verdwijnen.
Wat mij misschien nog wel het meest bezighoudt, is dat mijn generatie aan de knoppen zit. Wij zijn de generatie die het meest heeft geprofiteerd van economische groei, goedkope fossiele energie en een consumptiemaatschappij die ons veel welvaart heeft gebracht. Daarmee dragen wij ook de grootste verantwoordelijkheid om de noodzakelijke keuzes te maken. Toch blijven we die verantwoordelijkheid te vaak doorschuiven naar volgende generaties. We praten over de kosten van klimaatbeleid, maar veel te weinig over de onbetaalbare prijs van niets doen. Het is een moreel vraagstuk. Welke wereld willen wij achterlaten? Welke verantwoordelijkheid nemen wij voor de keuzes die we vandaag maken? Want iedere uitgestelde beslissing vergroot de rekening die onze kinderen en kleinkinderen straks moeten betalen.
Terwijl ik hier naar de horizon kijk, zie ik niet alleen rook. Ik zie een waarschuwing. Een waarschuwing dat de gevolgen van klimaatverandering geen verre toekomst meer zijn, maar de werkelijkheid van vandaag. De vraag is of wij de moed hebben om eindelijk te handelen.
Geschiedenis zal onze generatie niet beoordelen op wat we wisten. De feiten liggen al jaren op tafel. Ze zal ons beoordelen op de keuzes die we maakten, of juist nalieten, terwijl de wereld steeds vaker letterlijk en figuurlijk in brand stond.'
