Stroken van 10-40 meter breed gevuld met inheemse planten worden door steeds meer Amerikaanse boeren tussen en naast hun (voor veevoer bestemde) akkers gezaaid. Door deze stroken strategisch te plaatsen op plekken waar weinig groeit, zorgen de planten voor een meer vruchtbare bodem. Bovendien beschermen de stroken de vruchtbare delen van de akker tegen erosie door de toenemende hevige regenval en zware stormen.
Onderzoek heeft aangetoond dat het inruilen van maar 10% van de soja- en maïsvelden voor deze bloeiende stroken zorgt voor 95% minder bodemerosie. Verder houden ze de stikstof- en fosforvervuiling die ontstaat door bemesting tegen en slaan ze kooldioxide in de bodem op. Tenslotte bieden de stroken een onderkomen voor vogels en bestuivende insecten.
Doordat boeren subsidie kunnen krijgen van de Amerikaanse overheid, is het aantal stroken de laatste tijd flink toegenomen. Toch is het idee al ruim 20 jaar oud. Boer Eric Hoien hoorde er ongeveer 10 jaar geleden over. Op dat moment maakte hij zich al zorgen over de waterkwaliteit in Iowa. Toch was hij pas echt ‘om’ toen hij vanuit een vliegtuig zag dat de Golf van Mexico, waar het water uit Iowa naartoe stroomt, veranderd was in een bruine modderpoel. ‘Ik begreep toen dat wat er gezegd wordt over dode zones echt waar is’, aldus Hojen.
Nu heeft hij bijna 10 hectare aan prairiestrips. De buren vertellen hem vaak dat ze de wilde bloemen en het geluid van de wilde fazanten in zijn strips erg waarderen. Zelf vindt hij het leuk om er te jagen en te zoeken naar insecten die hij nog niet eerder heeft gezien.
De prairiestrips zijn erg gunstig voor de bestuivende insecten die lijden onder het verlies aan geschikte gebieden, het gebruik van landbouwgif, de stijgende temperaturen, en extreem weer. Vergeleken met akkerranden die niet begroeid zijn met inheemse planten, is het aantal bestuivers en de diversiteit van de bestuivers veel hoger.
De populariteit van de prairiestrips kwam niet vanzelf. In eerste instantie werd het idee gepromoot door een aantal innovatieve boeren die samenwerkten met verschillende stichtingen, organisaties en universiteiten in het Midden-Westen van de Verenigde Staten. De echte omslag kwam in 2018 met de Farm Act waarin de prairiestrips als officiële maatregel werden opgenomen. Hiermee konden boeren niet alleen technische ondersteuning krijgen, maar kwam er ook een subsidie van 50% voor de aanleg van de strips. Ook kunnen boeren een aanjaagpremie en een jaarlijkse vergoeding krijgen voor elk stuk grond dat wordt omgevormd.
Onderzoekers zien de prairiestrips niet als dé oplossing voor alle problemen met de bodem, het water en het verlies aan biodiversiteit. Toch kunnen ze wel een deel van de oplossing zijn. Ook in Nederland kennen we de problemen waar ze in Iowa mee kampen. Er zijn lokaal ook mogelijkheden voor Nederlandse boeren om subsidie te krijgen voor het aanleggen van bloemrijke akkerranden.
Bronnen:
