De Europese Commissie wil het systeem van toelating van bestrijdingsmiddelen vereenvoudigen. Op zich is met vereenvoudigen van procedures niets mis, als het maar niet leidt tot onomkeerbare processen die schadelijk zijn voor ons allemaal. En dat is nu precies wat hier mis gaat. Dat betogen niet minder dan 14 wetenschappers in een opinieartikel in deVolkskrant.
De voornaamste kritiek is dat de noodrem uit het systeem wordt gehaald. Bestrijdingsmiddelen worden nu om de tien jaar herbeoordeeld, maar daar wil de Europese Commissie dus vanaf. Een keer gif, eeuwig gif.
Verbijsterend
De kritiek van de wetenschappers komt zonder omhaal van woorden: ‘Wij vinden het verbijsterend dat nieuwe wetenschappelijke inzichten die na eerste toelating verworven worden dus niet meer meegenomen zullen worden in de risicobeoordeling van bestaande stoffen’.
Wetenschap is dynamisch en kennis ontwikkelt zich, betogen zij. ‘De werkelijke effecten van bestrijdingsmiddelen worden vaak pas duidelijk na daadwerkelijk gebruik in de praktijk. Stel je voor: als achteraf blijkt dat een toegelaten stof tot parkinson of een andere levensbedreigende ziekte kan leiden, dan kan dat niet worden meegewogen. Op dit moment gebeurt dat automatisch, bij een herbeoordeling van de stof. Als gevolg van de voorgestelde veranderingen zou een dergelijke stof echter blijvend kunnen worden toegepast, ongeacht nieuwe wetenschappelijke kennis, met alle risico’s en mogelijke gevolgen van dien.’
In de EU is de doorlooptijd voor het toelaten van een (nieuw) bestrijdingsmiddel 5 tot 10 jaar. In andere werelddelen is dat veel korter; 1 à 2 jaar. De wens van de EU-commissie om sneller beslissingen te nemen over nieuwe middelen is dus best voorstelbaar. Dat zeggen ook de wetenschappers (zie link voor de ondertekenaars). ‘Ook wij zien dat herziening van de toelatingsprocedure noodzakelijk is. De huidige voorstellen veronachtzamen echter risico’s van stoffen waarvan pas achteraf bekend is geworden dat ze schadelijk zijn, maar welke toch kunnen worden gebruikt. Deze voorstellen zijn daardoor onverstandig en onwenselijk en maken ongewenste effecten op mensen, milieu en biodiversiteit aannemelijk.’
De 14 wetenschappers roepen daarom ook de EU-commissie op de noodrem te herstellen om toekomstig leed te voorkomen.
