In een goed geschreven artikel met verhelderende graphics (!) legt klimaatwetenschapper Tom Harris uit, dat klimaatverandering niet alleen begrepen kan worden via temperatuurmetingen, maar ook via het nauwkeurig monitoren van de energiebalans van de aarde. Satellietgegevens, met name van het CERES-project, tonen hoeveel energie de aarde ontvangt en weer uitstraalt.
Zonnestraling levert gemiddeld 340 W/m², waarvan circa 29% wordt gereflecteerd door wolken, ijs en andere oppervlakken (albedo), terwijl de rest wordt geabsorbeerd. De aarde straalt energie terug uit in de vorm van infraroodstraling. Wanneer inkomende en uitgaande energie in balans zijn, blijft de temperatuur stabiel. Broeikasgassen, vooral CO₂, verstoren dit evenwicht door warmte vast te houden, wat leidt tot opwarming totdat een nieuw evenwicht ontstaat.
De gevoeligheid van het klimaat voor een verdubbeling van CO₂ wordt geschat op ongeveer 4°C, maar is onzeker door complexe terugkoppelingen (feedbackloops) in het klimaatsysteem. Recente metingen tonen een duidelijke energie-imbalance (EEI): Momenteel circa 1,44 W/m², wat betekent dat de aarde netto energie opneemt en opwarmt. Deze onbalans is sterk toegenomen sinds 2000 en wijst op versnelde opwarming. Vanwege deze inzichten en feedbackloops sluiten sommige wetenschappers niet uit dat de aarde al in 2050 met 3 graden is opgewarmd!
Die extra energie wordt vooral opgeslagen in de oceanen (89%), de rest wordt aangewend voor het smelten van ijs en opwarming van land (5%) en atmosfeer (slechts 2%). In feite zou je de oceanen dus kunnen zien als een gigantische warmte-batterij. Die warmte wordt deels ook weer afgegeven aan de atmosfeer.
Belangrijke oorzaken van de toenemende EEI zijn een afname van reflectie door minder wolken, sneeuw en ijs, en schonere lucht (minder aerosolen). Ook veranderingen in de samenstelling van wolken spelen een rol.
Tegelijkertijd kunnen warmere en hogere wolkentoppen meer infraroodstraling naar de ruimte uitzenden, maar dit gunstige effect is onvoldoende om de trend (toename van de energie onbalans) te stoppen.
Om het klimaat te stabiliseren moet allereerst de uitstoot van broeikasgassen zo snel mogelijk aan banden worden gelegd. Daarnaast en aanvullend kan men netto CO2 uit de atmosfeer verwijderen, door natuurherstel en/of door mechanische (industriële) verwijdering van CO2.
Een zeer omstreden techniek betreft ingrijpen in hoeveel zonnestraling er binnen komt en/of hoeveel zonnestraling er wordt gereflecteerd. Deze methoden vallen onder geo-engineering en worden ook door de auteur als zeer discutabel gekwalificeerd.
Bron: https://lnkd.in/e88bfSF8
Aarde houdt steeds meer energie vast en warmt sneller op
- leestijd: ± 1 minuut
